Ψυχολόγος Δανάη Διαμαντοπούλου: Η αξία της Λύπης

28 Μαΐου 2020

Στην σύγχρονη εποχή υπάρχει η τάση να αποφεύγεται οτιδήποτε στενάχωρο, σχεδόν ενστικτωδώς. Από πολύ μικρή ηλικία προσπαθούμε να αποφύγουμε συναισθήματα θλίψης ενώ ως ενήλικές ανταποκρινόμαστε σε βρέφη και παιδιά που κλαίνε, αυθόρμητα τις περισσότερες φορές, με τρόπο καθησυχαστικό και φράσεις του τύπου «Έλα μην κλαίς, μια χαρά είσαι». Μέσα από διάφορες τέτοιου τύπου συμπεριφορές διαχέεται το μήνυμα ότι η λύπη είναι τοξική και πρέπει να αποφεύγεται. Ωστόσο πολλές έρευνες έχουν δείξει ακριβώς το αντίθετο.

 

Η λύπη είναι ένα προσαρμοστικό συναίσθημα με πολλά ΟΦΕΛΗ για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του ανθρώπου.

 

Ο κύριος λόγος για τον οποίο υπάρχει αυτή η απέχθεια προς την λύπη είναι η σύγχυση με την διαταραχή της κατάθλιψης. Η λύπη πολλές φορές συγχέεται με την κατάθλιψη. Ωστόσο, αντίθετα με την κατάθλιψη η λύπη είναι φυσιολογικό κομμάτι της ζωής και συνδέεται με συγκεκριμένες εμπειρίες όπου υπάρχει πόνος, απώλεια ή ακόμα και ακραία χαρά. Η κατάθλιψη από την άλλη είναι μια κατάσταση που δεν συνδέεται απαραίτητα με κάποιο γεγονός και δεν έχει καθαρή εξήγηση. Είναι μια μη προσαρμοστική αντίδραση  σε καταστάσεις που μπορεί να είναι δυσάρεστες. αλλά τις αντιμετωπίζει κάποιος με υπερβολική αντίδραση και συνήθως συνοδεύεται και από άλλα συναισθήματα όπως ντροπή, ενοχές ή ακόμα και μίσος για τον εαυτό αλλά και από μια αρνητική οπτική για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

 

Γιατί η λύπη έχει αξία;

Η λύπη είναι ένα συναίσθημα που μας βοηθάει να θυμόμαστε τι πραγματικά έχει αξία στη ζωή μας, μας επιτρέπει να επικεντρωνόμαστε στον εαυτό μας και αν αφήσει κάποιος τον εαυτό του να το βιώσει αυξάνει την ανθεκτικότητα του. Στην πορεία της ζωής υπάρχουν πολλές επίπονες στιγμές, όπως ο πόνος από τις διαπροσωπικές σχέσεις, η απόρριψη, η σύγχυση ακόμα και τυχαία οδυνηρά γεγονότα όπως οι ασθένειες και ο θάνατος που προκαλούν συναισθήματα λύπης. Πολλοί άνθρωποι φοβούνται ότι αν νιώσουν λύπη θα βυθιστούν σε αυτό το συναίσθημα και δεν θα μπορέσουν να επανέλθουν και για αυτό το λόγο χρησιμοποιούν διάφορες άμυνες οι οποίες βραχυπρόθεσμα τους κάνουν να νιώθουν καλύτερα όμως σε βάθος χρόνου τους αποκόβουν από τα συναισθήματα τους. Αν όμως επιτρέψουν στον εαυτό τους να βιώσει την λύπη, ως φυσιολογικό συναίσθημα που προκύπτει από αυτές τις καταστάσεις, θα μπορέσουν να έχουν καλύτερη ψυχολογική προσαρμογή και να ζουν την ζωή περισσότερο ουσιαστικά.

Τα συναισθήματα μας παρέχουν πληροφορίες ζωτικής σημασίας που μας βοηθούν να επιβιώσουμε και να εξελιχθούμε. Επομένως όταν κάποιος καταπιέζει επιλεκτικά τα αρνητικά συναισθήματα, χάνει την επαφή και με άλλα προσαρμοστικά συναισθήματα όπως η αγάπη, το πάθος, η επιθυμία, η χαρά κ.α. και σταδιακά περιορίζει το νόημα και τον σκοπό στη ζωή του. Ακόμα χάνει την επαφή με τον πραγματικό εαυτό του και περιορίζει το εύρος επιλογών  και τους στόχους που μπορεί να θέσει.

Μόνο αν αποδεχτούμε τα συναισθήματα μας, θετικά και αρνητικά, μπορούμε να διατηρούμε επαφή με όσα αγαπάμε και όσα επιθυμούμε.

Δανάη Διαμαντοπούλου, Ψυχολόγος MSc

logo inside blog

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Εγγραφείτε στο Newsletter της Melapus και μάθετε πρώτοι για τα τελευταία άρθρα και τις τρέχουσες εκπτώσεις!

Please enable the javascript to submit this form

Εγγραφείτε στο Newsletter της Melapus και μάθετε πρώτοι για τα τελευταία άρθρα και τις τρέχουσες εκπτώσεις!

Please enable the javascript to submit this form

© 2020 Melapus. All Rights Reserved.

Designed & Developed by: